Aparat otworkowy jest maksymalnie prostym
urządzeniem, a samodzielne zrobienie urządzenia, które w dodatku działa, daje
wiele satysfakcji. Wybierając kształt,
wielkość, formę aparatu w znacznym stopniu
ograniczeni jesteśmy jedynie własną
fantazją. Pewna wiedza jednak się przydaje.
Istnieje kilka cech, które odróżniają
zdjęcia otworkowe od tych zrobionych
aparatem z obiektywem. Przede wszystkim praktycznie
nieograniczona głębia ostrości od kilku centymetrów do
nieskończoności. Wszystko jest ostre ale jednocześnie
rozdzielczość jest znacznie gorsza niż ta jaką można uzyskać
przy pomocy soczewek. Te dwie cechy składają się na specyficzny
"senny" charakter fotografii otworkowych. Jeśli materiał
światłoczuły jest płaską błoną występuje całkowity brak
dystorsji - innymi słowy linie proste zawsze odwzorowują się
jako proste. Z drugiej strony stosowanie kliszy w kształcie
połowy (lub więcej) walca powoduje zaginanie poziomych linii
prostych (jeśli oś walca jest pionowa)tym większe im wyżej (lub
niżej) nad horyzontem się znajdują.

Co nie oznacza, że do tych typów trzeba się ograniczyć.

Otworek działa na innej zasadzie niż soczewka, nie skupia
światła, a tylko przepuszcza niewielką wiązkę promieni(w gruncie
rzeczy jest to bardziej skomplikowane). To oznacza bardzo małą
jasność obrazu powstającego wewnątrz aparatu, a co za tym idzie
nieporównywalnie dłuższe czasy naświetlania. Można dzięki temu
uzyskać efekt znikania ze zdjęcia wszystkich ruchomych biektów:
ludzi, samochodów itd. Tak np. wyglądają warszawskie "Złote Tarasy" o godzinie pierwszej po południu w sobotę. Czterominutowe naświetlanie pozostawiło tylko kilka osób, które widocznie nie miały przez ten czas nic do roboty.